Dag 10 – Van Mos Espa naar onze eigen Binary Sunset

Sommige dagen van deze reis draaien om kilometers maken. Andere om geschiedenis, bijzondere steden of het steeds veranderende landschap van Tunesië.

Vandaag draait eigenlijk maar om één ding.

Tatooine.

We blijven nog één volledige dag in de omgeving van Tozeur en hebben dus geen koffers in de auto's, geen hotel waar we vanavond op tijd moeten aankomen en geen lange verplaatsing naar een volgende bestemming.

Vandaag nemen we de tijd.

En we beginnen met misschien wel de mooiste convoyrit van de hele reis.

In convoy naar Mos Espa

Vanuit Tozeur zetten we koers naar het verste punt van onze route van vandaag: Mos Espa.

Langzaam laten we de stad en de palmbomen achter ons. Het landschap wordt leger, ruiger en steeds weidser. Voor ons liggen kilometers woestijn.

En daar rijden we met onze SUV’s midden doorheen.

In convoy.

Dit is zo'n moment waarop de reis naar de bestemming minstens zo belangrijk is als de bestemming zelf. Een rij SUV’s door een leeg woestijnlandschap, stof achter de auto's en aan de horizon helemaal niets.

Tot er uiteindelijk iets verschijnt.

Gebouwen.

Midden in de woestijn.

Mos Espa.

Welkom op Tatooine

Mos Espa is anders dan vrijwel iedere andere Star Wars-locatie die we tijdens Tatooine Trails bezoeken.

Dit keer hoef je niet uit te leggen wat je ziet.

Je hoeft geen foto uit de film naast het landschap te houden of precies de juiste camerahoek te zoeken.

Je rijdt letterlijk een Star Wars-set tegemoet.

Voor The Phantom Menace werd hier de nederzetting Mos Espa gebouwd, de plek waar de jonge Anakin Skywalker opgroeit met zijn moeder Shmi.

Hier ontmoeten Qui-Gon Jinn, Padmé en Jar Jar Binks Anakin en Watto. Hier begint het verhaal van de podrace. En hier begint uiteindelijk ook Anakins reis die hem ver van Tatooine zal brengen en uiteindelijk zal veranderen in Darth Vader.

En een groot deel van die wereld staat er nog steeds.

We hebben geen haast

Mos Espa is precies zo'n plek waar wij één ding absoluut niet willen doen:

Aankomen. Uitstappen. Foto. Instappen. Volgende locatie.

Daarom hebben we vandaag bewust ruim de tijd.

We parkeren de SUV’s en gaan op ontdekkingstocht.

Door de straatjes, langs de koepels en gevels en rondom de gebouwen die meer dan een kwart eeuw geleden werden neergezet voor de filmopnames.

Sommige plekken herken je onmiddellijk. Bij andere moet je even zoeken.

"Wacht... volgens mij stond Watto daar."

"Nee, kijk naar die muur. Volgens mij werd vanaf hier gefilmd."

Telefoon erbij. Screenshot uit de film. Nog een stukje teruglopen.

Ja.

Dit is hem.

Dat zoeken en ontdekken hoort voor ons net zo goed bij Tatooine Trails als het rijden zelf.

We willen niet zoveel mogelijk locaties kunnen afvinken.

We willen ze beleven.

Ong Jemel

Als we uiteindelijk afscheid nemen van Mos Espa, rijden we verder naar Ong Jemel.

De naam betekent ongeveer de nek van de kameel, en als je de karakteristieke rotsformatie ziet, begrijp je meteen waarom.

Het gebied wordt ook wel Camelback Mountain genoemd.

Hier verdwijnen de gebouwen van Mos Espa en neemt het landschap het weer volledig over.

Rotsen. Zand. Een enorme hemel.

En vooral heel veel ruimte.

Ook dit gebied werd gebruikt als decor voor Tatooine. Het bijzondere is dat er eigenlijk nauwelijks een decor nodig was. Het buitenaardse landschap stond er al.

Wij hoeven alleen maar onze SUV’s neer te zetten, uit te stappen en om ons heen te kijken.

De Star Wars Canyon

Daarna zoeken we opnieuw een stukje filmgeschiedenis op.

We rijden naar de plek die onder Star Wars-fans bekendstaat als de Star Wars Canyon.

Opnieuw geen enorme gebouwde filmset, maar juist een natuurlijk landschap dat door de filmmakers werd gebruikt om Tatooine vorm te geven.

En misschien zijn dit uiteindelijk wel de leukste locaties.

Want bij Mos Espa weet je onmiddellijk dat je op een filmset staat.

Hier moet je kijken.

Herkennen.

Vergelijken.

Een bepaalde rotsformatie zien, een camerastandpunt zoeken en ineens beseffen:

hier is die scène opgenomen.

Dat maakt de omgeving van Tozeur zo bijzonder. Binnen één dag rijden we van een complete gebouwde stad naar landschappen waar vrijwel niets veranderd hoefde te worden om een andere planeet te worden.

Maar we hebben nog één plek te gaan.

En die bewaren we bewust tot het laatst.

Terug naar de Lars Homestead

Gisteren kwamen we hier voor het eerst.

Na een wandeling door het vrijwel lege landschap van Chott el Djerid zagen we uiteindelijk die kleine witte koepel aan de horizon verschijnen.

De Lars Homestead.

Het huis van Luke Skywalker.

Vandaag komen we terug.

Niet omdat we hem gisteren niet goed genoeg hebben bekeken.

Maar omdat we onze tijd op Tatooine nergens anders willen afsluiten.

We zetten de SUV’s neer en lopen nog één keer naar de Homestead.

Geen haast meer. Geen volgende locatie. Geen kilometers die nog gereden moeten worden.

Alleen die kleine witte koepel, de zoutvlakte en een horizon die bijna eindeloos lijkt.

En langzaam zakt de zon.

Binary Sunset

Iedere Star Wars-fan kent het beeld.

Luke Skywalker die buiten de Lars Homestead staat en naar de horizon kijkt terwijl de twee zonnen van Tatooine ondergaan.

John Williams' muziek erbij.

Misschien wel een van de beroemdste scènes uit de hele Star Wars-saga.

Wij hebben hier natuurlijk maar één zon.

Maar dat maakt het moment niet minder bijzonder.

Want terwijl de lucht boven Chott el Djerid langzaam van kleur verandert, staan we op vrijwel dezelfde plek.

Na Mos Espa.

Na Ong Jemel.

Na Camelback Mountain.

Na de Star Wars Canyon.

Na dagen rijden door het Tunesië dat George Lucas bijna vijftig jaar geleden veranderde in een sterrenstelsel ver, ver weg.

Staan we hier.

Bij het huis van Luke Skywalker.

En zien we de zon ondergaan boven Tatooine.

Eigenlijk is er geen betere plek om deze dag af te sluiten.

En er is zeker geen betere plek om te begrijpen waarom onze naam ooit zo vanzelfsprekend voelde.

Binary Sunset Tours.

Niet zomaar een verwijzing naar een filmscène.

Maar precies het gevoel waar deze reis voor ons om draait.

Ver weg van huis. Midden in een eindeloos landschap. Op een plek die je al je hele leven denkt te kennen, maar waar je nu ineens zelf staat.

We blijven kijken totdat de zon verdwenen is.

Nog één foto.

Nog één keer omkijken naar de Homestead.

Dan stappen we in onze SUV’s en rijden we in het donker terug naar Tozeur.

Morgen trekken we verder naar het noorden.

Maar vanavond?

Vanavond hebben we onze eigen Binary Sunset gehad.